اين عطر، کجايي است؟
دود! با شنيدن اين کلمه ياد چه موضوعي ميافتيد؟ چه حسي بهتان دست ميدهد؟ قرنها پيش، گذشتگان و اجدادمان گمان ميکردند دود، پاسپورت غيرقانوني ارواح براي ورود به دنياي زندههاست. ميپرسيد اين چه ربطي دارد به بحث عطر و اودکلن؟ عجله نکنيد! تاريخچه عطر را بخوانيد و ببينيد اوضاع از چه قرار است. مصريها براي موميايي کردن مردگان خود، از عطرهاي گياهي مثل حنا و دارچين استفاده ميکردند و اين ترکيبات را رايحهي خداوندگي ميناميدند. کمي بعد، زنان خانهدار وقتي غذا ميپختند، فهميدند که بوي برخي چوبها، عطر و طعم خوبي به غذا ميبخشد. 4 هزار سال پيش، مصريها براي اولين بار، روغنهاي خوشبويي ساختند که افراد مقدس قبل از دعا آنها را به تن خود ميماليدند. به اين روغنهاي خوشبو لقب perfumum دادند که همان perfume امروزي به معني عطر است و از دو واژه per به معني درون و Fume به معني دود تشکيل شده است. مصريها اين رايحههاي خوشبو را به دو روش تهيه ميکردند. در روش اول، مقداري چوب، ميوه و گل را روي سطحي گرم قرار ميدادند تا بوي آنها در فضا پخش شود و در روش دوم، در روغنهاي گياهي يا چربيهاي حيواني مقداري گل ميريختند و سپس آن را تصفيه ميکردند تا روغن بوي خوبي به خود بگيرد. از جمله پرطرفدارترين عطرهاي آن دوره، بوي نيلوفر آبي و زنبق بود. اما عطرهاي خوشبو، و البته در بعضي مواقع بدبو، از کجا ميآيند؟ اولين عطر ساختهي دست مصريها «kyphi» نام داشت که مخلوطي از عسل، شراب انگور، گل طاووس، زعفران و شيرهي درخت عرعر بود. يونانيها پاهاي خود را درون مايعات خوشبو ميشستند و پس از خوردن ناهار و شام، آن را به تن ميماليدند.
عطر اينجا، آنجا، همهجا
در رم، عطر تبديل به مادهاي همگاني شد که فقير و غني از آن استفاده ميکردند. رميها بودند که اولين بار «sapo» يا همان صابون امروزي را با چربي بز و خاکستر ساختند، آن را معطر کردند و بدن خود را در حمام با آن شستشو دادند. رم پايتخت عطر خوانده ميشود؛ چون در آن حيوانات اهلي، پردهها، سقف خانهها و حتي اشياي خانهها آغشته به عطر بود. در قرون وسطي، جنگ در غرب، همه چيز را در هم پيچاند و عطر از خاطر مردم پاک شد. در عوض، اعراب در اين زمينه پيشرفت کردند و براي نگهداري عطر، ظروف گلي مخصوصي ساختند و به اين ترتيب، راه به سوي ساخت عطرهاي مدرن گشوده شد. ابوعلي سينا، حکيم ايراني، براي اولين بار روش تقطير را کشف کرد و گلاب گرفت. در دوران رنسانس در قرن 18 ميلادي، کاترين دومديسينر، اولين کارخانهي عطرسازي را داير کرد. در قرن 17، لويي چهارم که هر 4 سال يک بار حمام ميکرد، براي دور کردن بوهاي ناخوشايند از خود عطر ميزد! در قرن 18، بهداشت معني پيدا کرد و طبيعتا نحوهي استفاده از عطر هم تغيير يافت. انقلاب فرانسه بار ديگر صنعت عطرسازي را که به کمک ناپلئون شکوفا شده بود، زير پا له کرد. در قرن 19 صنعت عطرسازي مدرن راهاندازي شد و علم شيمي وارد ميدان شد و در نهايت، در قرن 20 ميلادي، عطر به عنوان فرآوردهاي عمومي وارد بازار شد و همه را شيفته خود کرد..
